توقیف، راهکار آسان مسئله های دشوار نیست به گزارش مطب نما، توقیف، راهکار آسانِ مسایل دشوار نیست؛ خصوصاً زمانی که به واکنشی تکراری در برخورد با سریال هایی تبدیل می شود که از دغدغه های اجتماعی یا حقیقت های تلخ زندگی سخن می گویند. عجیب آن که از برخی سریال های پرمسئله و سخیف به آسانی عبور می شود، اما در مقابل بعضی آثار عمیق، به چند صحنه خاص، مانند در آغوش گرفتن مادر و فرزند یا زن و شوهر، آن هم با پوشش کامل و نه عریان، حساسیت نشان داده می شود. متاسفانه از زمانی که «ساترا» وارد میدان شده، این رویکرد پررنگ تر شده و خصوصاً در دوره مدیریت فعلی به اوج رسیده است. توقیف امکان دارد در شرایطی استثنایی و بعد از بررسی دقیق، آخرین راه قانونی باشد؛ اما تبدیل آن به پاسخ نخست، نه مسئله را روشن می کند و نه اعتماد می سازد. چنین نگاهی میدان را برای شایعه و بی اعتمادی بازتر و تضعیف حاکمیت را نزدیک تر می کند. البته ما در جریان جزییات همه مسایل نیستیم، اما هرچه باشد، لطمه این شیوه تنها به زیان مالی تهیه کنندگان یا اختلاف میان مدیران و سازندگان محدود نمی گردد. ادامه این فاصله می تواند مخاطب را به رسانه های برون مرزی یا زیرزمینی سوق دهد و مرجعیت فرهنگی نهادهای داخلی را فرسوده کند. گاه چنین حذف هایی درست به تضعیف پیوندی می انجامد که مقرر است از آن پاسداری شود؛ پیوندی که رهبران در شرایط فعلی بر آن تاکید داشته اند و دارند. خصوصاً آنکه این صحنه ها می توانند موضوع بحث فقهی باشند و نمی توان بسادگی درباره ی نظر فقهی اظهارنظر یا آنرا تفسیر کرد. درباره ی پیام یا پیامد فقهی یک صحنه نمی توان با اطمینان داوری کرد. امکان دارد تصویری در نگاه نخست مسئله برانگیز به نظر برسد، اما در راه روایت معنایی انتقادی پیدا کند؛ یا صحنه ای که به تنهایی بی اشکال می نماید، در کنار بخش های دیگر معنایی متفاوت بسازد. فهم این تفاوت ها به تماشای اثر، شناخت زبان تصویر و ساختار روایت و گفتگو با کسانی نیاز دارد که با تولید و نقد آثار نمایشی، خصوصاً از منظر فقه شیعه، آشنایی دارند. در پاسخ های پخش شده از مراجع تقلید، معیارهایی چون مبتذل یا گمراه کننده بودن اثر، سوق دادن مخاطب به گناه، نگاه با شهوت یا خوف وقوع در حرام طرح شده است. همین طور درباره ی تماشای فیلمها و برنامه های تلویزیونی، وجود صحنه های منکر یا مفسده به عنوان موضوع حکم ذکر می شود. این نمونه ها نشان داده است که دست کم در این پاسخ ها، صرفِ قالب فیلم یا سریال منع نشده، بلکه ارزیابی به خاصیت ها و دستاوردهای محتوا پیوند خورده است. نمونه دیگر، نگاه امام خمینی به اعتراض ها درباره ی سریال «پاییز صحرا» است که در جواب این اعتراض ها فرمودند: «بیننده خودش را اصلاح نماید.» همین طور تهیه کننده فیلم «بازمانده» نقل می کند که امام شهید درباره ی این فیلم، با وجود صحنه هایی از بی حجابی و حتی تماس فیزیکی، فرمودند: «من اصلاً در این فیلم بی حجابی ندیدم!» بدین سبب مدیران فعلی ساترا باید روشن کنند که بر مبنای کدام نظر فقهی، یک سریال را حذف یا توقیف کرده اند؟ اگر هدف، تقدیر خانواده و اعتماد عمومی است، نه هر تصویری را باید بی چون وچرا پذیرفت و نه هر تصویری را میتوان با برداشتی سخت گیرانه حذف نمود. خانواده به اخلاق نیاز دارد و هنر به فهم؛ هر دو به داوری عادلانه و آگاهانه محتاج اند. توقیف یا حذف صحنه هایی که به تشخیص کارشناسان با منطق روایت همسو نیستند، شاید در مواردی ناگزیر باشد، اما نباید جایگزین بررسی و پاسخ گویی شود. وحدت ملی نیز با یکدست کردن روایتها به دست نمی آید؛ با تحمل نقد، شناخت تفاوت ها و اعتماد به توان فهم مخاطب ایرانی استوارتر می شود. هنرمند لزوماً دشمن نظام فکری جامعه نیست؛ او می تواند در پیشانی فرهنگ قرار داشته باشد. هنرمندان شریفی همچون خانم آبیار، خانم پناهنده، خانم پاکروان، خانم درخشنده، خانم میلانی و... نمی توانند سریال سازانی ضدایران و ضد ارزش های جامعه باشند. شاید تنها اختلاف نظرهایی با مدیران وجود داشته باشد که با گفتگو و تعامل حل شدنی است. این اختلاف ها نباید در سطح عمومی علنی شود یا برای اعمال نظر از تشکیلات امنیتی استفاده گردد. بدترین لطمه در جلب اعتماد عمومی، استفاده از اهرم امنیتی برای پیشبرد یک رویکرد فرهنگی است. فیلم و سریال برای خیلی از خانواده ها چیزی بالاتر از سرگرمی است. مخاطبان درباره ی شخصیت ها و انتخاب هایشان حرف می زنند و گاه از روایتها برای پرداختن به مسایل عاطفی، اخلاقی و اجتماعی کمک می گیرند. این تجربه به خانواده های کم اعتنا به دین محدود نیست؛ خانواده های متدین نیز آثار نمایشی را دنبال می کنند و درباره ی اثر تربیتی آنها دغدغه دارند. پویایی فقه شیعه و توجه آن به زمان و مکان، ظرفیت فهم پدیده های تازه را فراهم می آورد. بهره گرفتن از این ظرفیت، به شناخت کارشناسی موضوع و پرهیز از نسبت دادن شتاب زده سلیقه های مدیریتی به دین نیاز دارد. هدف، کنار گذاشتن ضابطه های شرعی یا سپردن داوری به پسند روز نیست؛ هدف آن است که حکم و سیاست فرهنگی بر فهم کامل تری از اثر و مخاطب بنا شود. مشورت میان نهادهای دینی و فرهنگی، حقوق دانان، متخصصان رسانه و سازندگان می تواند به تدوین ضابطه هایی روشن تر و سازگارتر با تجربه واقعی مخاطبان کمک نماید. 1405/08/30 15:19:58 0.0 / 5 11 تگهای خبر: امنیت , تولید , خانواده , زندگی این مطلب مطب نما را می پسندید؟ (0) (0) X تازه ترین مطالب مطب نما پایان یکی از سریال های تحسین شده اپل در فصل هشتم اسب های آرام به ایستگاه آخر رسید کتاب کاغذی بازهم اصلی ترین حلقه اتصال مخاطبان به فرهنگ مکتوب است راه یابی طرح سینمایی سهیل پریانی به پیچینگ بین المللی سینما ابزاری برای رویارویی با شوک آینده در روسیه مسایل مردم یا تولید پارازیت؟ نظرات بینندگان مطب نما در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۱ بعلاوه ۱