چهار فیلم کوتاه از گنجینه فیلمخانه ملی ایران بررسی گردید به گزارش مطب نما، سومین روز نمایش آثار تصحیح رنگ شده گنجینه فیلمخانه ملی ایران به نمایش و بررسی چهار فیلم کوتاه از هژیر داریوش، خسرو سینایی، بهرام ری پور و حسین ترابی اختصاص داشت؛ آثاری که در نشست نقد و بررسی آنها، علاوه بر خصوصیت های سینمایی و شیوه های روایت، موضوع هایی همچون حافظه تصویری ایران، تحولات اجتماعی، فراموشی آثار برخی فیلم سازان، تغییر مناسبات زندگی سنتی با ورود صنعت و نقصهای نظام آموزشی مورد توجه قرار گرفت. به گزارش مطب نما به نقل از خبر آنلاین به نقل از روابط عمومی موزه سینمای ایران، سومین روز از نمایش و نقد و بررسی مجموعه ای از فیلم های کوتاه و پویانمائی های تصحیح رنگ شده گنجینه فیلمخانه ملی ایران، چهارشنبه ۲۷ آبان ماه، با حضور نیما عباسپور، نویسنده و کارگردان، و عباس یاری، منتقد و روزنامه نگار پیشکسوت، در سالن سینما فردوس موزه سینمای ایران انجام شد. مدیریت این نشست را رضا صائمی، منتقد سینمایی، بر عهده داشت. در این روز، فیلم های «جلد مار» به کارگردانی هژیر داریوش (۱۳۴۱)، «آوایی که عتیقه می شود» به کارگردانی خسرو سینایی (۱۳۴۶)، «مسئله» به کارگردانی بهرام ری پور (۱۳۵۲) و «عینک» به کارگردانی حسین ترابی (۱۳۵۵) به نمایش درآمدند. ضرورت احیای فیلمخانه ملی ایران و بازنمایی حافظه تصویری سینما در شروع نشست، رضا صائمی در رابطه با ضرورت تبدیل موزه سینمای ایران و فیلمخانه ملی ایران به مراکزی برای پژوهش، بازنمایی، نمایش و بررسی آثار سینمایی اظهار داشت: «چند روز پیش، به بهانه همین برنامه، یادداشتی با عنوان ضرورت احیای فیلمخانه ملی ایران نوشتم. موزه سینمای ایران و فیلمخانه ملی ایران، هر دو میراث تصویری و تاریخی سینمای ما را در خود جای داده اند؛ اما این میراث نباید صرفا به عنوان مخزنی درنظر گرفته شود که تعدادی فیلم در آن بایگانی و نگهداری می شوند. این مجموعه ها باید به مراکزی برای پژوهش، بازنمایی، نمایش و بررسی آثاری تبدیل شوند که از آنها مراقبت و محافظت می شود. بخصوص آنکه بازنمایی و نمایش این آثار کمک می نماید حافظه سینمایی ما همچنان زنده و مستحکم باقی بماند.» سپس صائمی از نیما عباسپور و عباس یاری دعوت کرد تا در رابطه با آثار به نمایش درآمده سخن بگویند. عباس یاری در سخنان ابتدایی خود، آثار به نمایش درآمده را از اتفاق های پرارزش تاریخ فیلم سازی ایران دانست و اظهار داشت: «تمام فیلم هایی که تماشا کردیم، بخشی از تاریخ این مملکت و بخشی از اتفاق های پرارزش فیلم سازی در سینمای ایران بودند؛ آثاری که زمینه ساز تشکیل مسیری شدند که بعدها به خلق آثار درخشان دیگری در سینمای ایران انجامید. به همین دلیل، سینمای ما در مقایسه با خیلی از کشورهای منطقه و حتی کشورهای دیگر، از نظر قدرت بیان سینمایی، قصه گویی و تصویرپردازی جایگاه برجسته ای دارد. حتی تماشای این فیلم ها نشان داده است که سینمای ایران در بعضی دوره ها شرایط بهتری نسبت به امروز داشته است.» او در رابطه با تعبیر دولتی بودن فیلم ها و ضمن اشاره به کیفیت آثار به نمایش درآمده تصریح کرد: «نکته مهم اینست که امضای خیلی از این فیلم ها به صورتی به وزارت فرهنگ و هنر و ساختارهای فرهنگی آن دوران بازمی گردد. گاهی اشخاصی که امروز در رابطه با جشنواره ها و کارهای فرهنگی دولتی انتقاد می کنند، فراموش می کنند که همین آثار پرارزش با حمایت و بودجه وزارت فرهنگ و هنر تولید شده اند. واقعا کدام تهیه کننده بخش خصوصی حاضر بود چنین فیلم هایی را با چنین نگاهی تولید کند؟» این منتقد اضافه کرد: «معمولاً این نوع تقابل ها در رابطه با جشنواره ها هم مطرح می شود. عده ای برای تخریب یک رویداد، آنرا با تعابیر نامناسب توصیف می کنند و عده ای دیگر دولتی بودن آنرا به عنوان نقطه ضعف مطرح می کنند. اما من می خواهم بدون اغراق بگویم که در حداقل چهل جشنواره در جهان حضور داشته ام و جشنواره ای را به یاد ندارم که بطور کامل توسط بخش خصوصی برگزار گردد. تقریبا تمام آنها به صورتی از حمایت دولت ها برخوردار می باشند. بنابراین، چرا باید برای تخریب یک جریان یا رویداد، حمایت دولتی را به عنوان یک ایراد مطرح کنیم؟» «جلد مار»؛ شباهت های سینمایی با روانی هیچکاک و تاثیر سینمای فرانسه یاری ضمن اشاره به شباهت هایی میان سکانس آغازین «جلد مار» ساخته هژیر داریوش و فیلم «روانی» اثر آلفرد هیچکاک بیان کرد: «واقعیت اینست که هنگام تماشای این فیلم، شباهت های زیادی میان آن و فیلم روانی آلفرد هیچکاک به ذهنم رسید. شروع فیلم تا حد زیادی یادآور لحظه ای از فیلم روانی است؛ همان زمانی که شخصیت اصلی پول ها را برمی دارد و با خودرو در جاده حرکت می کند. حتی ترمزهایی که شخصیت اصلی فیلم جلد مار می گیرد، مرا به یاد همان صحنه ها انداخت. در این فیلم هم زنی را می بینیم که ظاهراً از اتفاقی گریخته است. به عقیده من، مردی که گفته می شود همسر یا معشوق او بوده، بشکلی که در فیلم نشان داده می شود، به آسانی فوت نکرده است؛ بلکه احتمال دارد خود زن او را کشته باشد.» او اضافه کرد: «ترمزهای مکرر خودرو و نورهایی که در تاریکی شب به چشم می تابند، بخصوص در صحنه هایی که احتمال بروز تصادف وجود دارد، فضای دلهره آور فیلم روانی را تداعی می کنند. زن برای یافتن آرامش وارد هتلی می شود و حضور شخصیت مرد در آنجا هم این تصور را تقویت می کند که شاید با موقعیتی مشابه فیلم هیچکاک رو به رو هستیم.» این روزنامه نگار پیشکسوت در رابطه با قرابت شیوه بصری «جلد مار» با آثار فیلم سازان فرانسوی اظهار داشت: «به اعتقاد من، هژیر داریوش در این فیلم به شیوه فیلم سازان فرانسوی به تصویرپردازی پرداخته است. قاب بندی، دکوپاژ و نورپردازی فیلم خیلی قابل توجه است. البته مازیار پرتو هم به عنوان فیلم بردار نقش برجسته ی در خلق لحظات پرتعلیق و دلهره آور اثر داشته است. موسیقی فیلم هم از همان شروع بشکل گیری این فضا کمک می نماید. در مجموع، با داستان زنی مواجه هستیم که به صورتی به دنبال پوچی و گریز از وضع موجود است. به نظرم خیلی از نشانه هایی که بعدها در بیتا، ساخته هژیر داریوش، دیده می شوند، در همین فیلم هم قابل ردیابی هستند.» او در رابطه با انتخاب عنوان فیلم «جلد مار» هم اظهار داشت: «عنوان فیلم، جلد مار، از نظر من انتخاب معناداری دارد. پوست مار در صنایع دستی و تولید وسایلی مانند کیف و کفش، ظاهری زیبا و پرارزش دارد، اما درون این زیبایی، موجودی خطرناک و نیش زننده پنهان شده است. این تضاد می تواند با مضمون فیلم و شخصیت زن آن ارتباط پیدا کند. به نظرم جلد مار یکی از فیلم های کوتاه جذاب و دیدنی سینمای ایران است.» هژیر داریوش و فرخ غفاری؛ فیلم سازانی که در تاریخ موج نو کمتر دیده شدند نیما عباسپور در رابطه با بی توجهی به آثار هژیر داریوش در دوره های مختلف اظهار داشت: «درباره فیلم هژیر داریوش باید بگویم که همانطور که اشاره شد، در دوره های مختلف نسبت به برخی فیلم سازان و آثارشان بی توجهی شده است. این بی توجهی واقعا قابل تأمل است. بعنوان مثال، ابراهیم گلستان و فیلم خشت و آینه او بعد از انقلاب اسلامی تا مدت ها مورد توجه قرار نگرفتند و بعدها باردیگر کشف شدند. در سالیان اخیر هم شاهد بازشناسی باردیگر فیلم هایی مانند شطرنج باد، ساخته محمدرضا اصلانی، بوده ایم.» او در رابطه با تاثیر این فیلم سازان بر تشکیل موج نوی سینمای ایران عنوان کرد: «فیلم سازانی مانند هژیر داریوش و فرخ غفاری هم از چهره های مهم و اثرگذار سینمای ایران هستند؛ بااین حال، آثارشان آن چنان که باید مورد توجه قرار نگرفته است. این فیلم سازان بطور قطع بر تشکیل موج نو سینمای ایران تاثیر گذاشتند. بعنوان مثال، مسعود کیمیایی، داریوش مهرجویی و ناصر تقوایی هرکدام به صورتی با جریان های قبل از خود ارتباط داشتند. تقوایی هم مدتی نزد ابراهیم گلستان فعالیت نموده بود. بنابراین، نمی توان تاریخ تشکیل موج نو را بدون توجه به این پیشینه و نقش فیلم سازانی مانند گلستان، غفاری و داریوش بررسی کرد.» عباسپور ارتباط «جلد مار» با «روانی» را فراتر از شباهت های موقعیتی دانست و اظهار داشت: «به نظرم یک نقطه اشتراک مهم تر هم میان این دو فیلم وجود دارد؛ فراتر از فرار شخصیت ها و موقعیت های مشابهی که آقای یاری به آنها اشاره کردند. نقطه اشتراک مهم این دو فیلم، استفاده از جریان سیال ذهن شخصیت است. در فیلم هیچکاک، شخصیت اصلی در طول مسیر مدام اتفاقات را مرور می کند و به گذشته بازمی گردد. همین اتفاق در جلد مار هم برای شخصیت زن رخ می دهد. براستی، بخش مهمی از فیلم بر جریان سیال ذهن زن استوار است و این مورد برای من خیلی جذاب بود.» این نویسنده و کارگردان در رابطه با تاثیر تحصیل داریوش در فرانسه بر نگاه سینمایی او اظهار داشت: «از سوی دیگر، تحصیل هژیر داریوش در فرانسه و تأثیرپذیری او از سینمای فرانسه در ساختار بصری فیلم قابل مشاهده می باشد. تعدادی از صحنه ها و بخصوص ترکیب بندی تصاویر، سینمای آنتونیونی را هم به یاد می آورند. به نظرم این فیلم از زمانه خود جلوتر است؛ به ویژه از نظر تلاشی که برای به تصویر کشیدن جریان سیال ذهن انجام می دهد. به تصویر کشیدن چنین مفهومی کار ساده ای نیست. یکی از ساده ترین راه هایی که فیلم سازان برای نمایش جریان سیال ذهن به کار می گیرند، استفاده از مونولوگ های درونی است. این شیوه در جلد مار هم وجود دارد، اما فیلم ساز صرفا به آن بسنده نمی کند و از ایده های بصری و روایی دیگری هم برای انتقال ذهنیت شخصیت بهره می گیرد.» عباسپور در ادامه، با اظهار تأسف از فرصتهای ازدست رفته برای ادامه فعالیت برخی فیلم سازان پرارزش اظهار داشت: «تماشای این چهار فیلم برای من از جهتی خیلی غم انگیز بود؛ برای اینکه مدام به این فکر می کردم که چه فیلم سازانی را از دست داده ایم و چه فرصت هایی برای ادامه فعالیت آنها از بین رفته است. بعنوان مثال، هژیر داریوش هنگام درگذشت تنها ۵۷ سال داشت. وقتی به کارنامه او نگاه می نماییم، متوجه می شویم که هنوز فرصت زیادی برای فعالیت و خلق آثار تازه داشت.» او اضافه کرد: «این پرسش مطرح است که چرا داریوش نتوانست به فعالیت خود ادامه دهد؟ چرا فیلم سازانی مانند بهرام ری پور هم امکان ادامه مسیر خلاقانه خویش را پیدا نکردند؟ چرا شرایط بشکلی پیش رفت که این جریان های خلاقانه متوقف شدند؟ حتی در رابطه با فیلم سازی مانند خسرو سینایی هم میتوان دید که با وجود فعالیت مستمر، کم کم از برخی مسیرهای خلاقانه اولیه خود فاصله گرفت و ناچار شد با شرایط موجود کنار بیاید. برخی فیلم سازان بطورکامل کنار رفتند، برخی نتوانستند به فعالیت خود ادامه دهند و برخی هم با وجود همکاری در پروژه های مختلف، امکان تحقق کامل ایده های خویش را پیدا نکردند. به نظرم این وضعیت خیلی تأسف بار است؛ برای اینکه با محدود شدن امکان فعالیت فیلم سازان، بخشی از خلاقیت سینمای ایران هم از بین رفته است.» آوایی که عتیقه می شود؛ تقابل زندگی سنتی با ورود ماشین و صنعت جعفر گودرزی، رئیس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران، قبل از ورود به بررسی فیلم بعدی، ضمن اشاره به اهمیت اقتباس در سینما اظهار داشت: «ما اعتقاد داریم ادبیات معدن خاموش سینماست و متاسفانه در خیلی از مواقع از این ظرفیت غافل بوده ایم. هر زمان سینمای ایران به اقتباس ادبی نزدیک شده، ارتباط عمیق تری با ادبیات برقرار کرده و اتفاق های ارزشمندی رقم خورده است. اما هر زمان از این ارتباط فاصله گرفته، سینمای بدنه هم تا حدی از روح و هویت خود دور شده است.» یاری فیلم «آوایی که عتیقه می شود» ساخته زنده یاد خسرو سینایی را اثری درخشان قلمداد کرد و اظهار داشت: «این فیلم به نظرم اثری خیلی درخشان و فوق العاده است. در آن، نوعی تقابل میان بخش سنتی جامعه ایران و ورود ماشین و مظاهر صنعتی شدن را می بینیم؛ گویی ماشین کم کم بخش سنتی جامعه را کنار می زند. در فیلم، میتوان نماهای گوناگونی را پیدا کرد که این تقابل را به تصویر می کشند. بعنوان مثال، اگر به آوایی که در فیلم شنیده می شود دقت کنیم، صدای کمانه ای را می شنویم که برای زدن پنبه ها استفاده می شود. این صدا برای مخاطب حالتی شبیه یک موسیقی دل انگیز دارد. در مقابل، صدای ماشین هایی قرار می گیرد که همان کار را به روشی صنعتی انجام می دهند و پنبه ها را می زنند و خرد می کنند. این ماشین های بزرگ و غول پیکر، بخصوص در نماهایی که از رو به رو گرفته شده اند، حضوری خیلی سنگین و اثرگذار دارند. صدای آنها هم خیلی مهیب است.» او اضافه کرد: «نکته جالب اینست که در بخشی از فیلم، مردی را می بینیم که با کمان پنبه زنی کار می کند و هم زمان، در موسیقی فیلم صدای ویولن هم شنیده می شود؛ گویی فرد دیگری درحال نواختن ویولن است. این موارد نشانه هایی از جایگزینی تدریجی عناصر جدید بجای سنت های گذشته هستند. در صحنه ای دیگر، زنی را می بینیم که بدون حجاب و با لباسی تقریبا مد روز، در محله حرکت می کند و به سوی قاب دوربین می آید. در همان حال، زنی چادری را می بینیم که دست کودکی را گرفته و از مقابل او عبور می کند. در طول فیلم، چنین تقابل هایی بارها تکرار می شوند. بعنوان مثال، در یک نما گاری را می بینیم و در نمای مقابل، ماشین های صنعتی را؛ این تصاویر به خوبی ورود ماشین و تغییر فرهنگ و ساختار زندگی جامعه را نشان می دهند.» صائمی فیلم «آوایی که عتیقه می شود» را در دسته مستندهای مردم نگارانه طبقه بندی کرد و اظهار داشت: «به نظرم این اثر را میتوان در دسته مستندهای مردم نگارانه تاریخ سینمای ایران قرار داد. دو خاصیت فیلم برای من خیلی جالب بود. نخست، توجه آن به مشاغل سنتی و فراموش شده و ثبت کارهایی که کم کم از زندگی روزمره حذف می شوند. دومین نکته که حتی برایم جذاب تر بود، انتخاب صدا به عنوان مبحث اصلی فیلم است.» او در رابطه با کارکرد عنصر صدا در این اثر توضیح داد: «ماهیت سینما، چه در گونه داستانی و چه در گونه مستند، بر تصویر استوار است؛ اما در این اثر، صدا به مبحث اصلی تبدیل گشته است. اگر بخواهیم با اصطلاحات سینمایی صحبت نماییم، قهرمان این فیلم صداست. فیلم ساز با استفاده از ابزاری که ماهیتی بصری دارد، به سراغ ثبت و بازنمایی صدا رفته است. این خاصیت خیلی جذاب است؛ برای اینکه صدا در اینجا به مثابه بخشی از میراث فرهنگی مورد توجه قرار می گیرد.» یاری این اثر را هشداری در رابطه با مناسبات زندگی ماشینی دانست و اظهار داشت: «این همان چیزی است که آقای سینایی در فیلم خود به ما نشان داده است. جامعه ای که روزگاری سرشار از محبت، صفا و صمیمیت بود، کم کم تحت تاثیر زندگی ماشینی تغییر کرده است. امروز حتی وقتی بیمار می شویم و می خواهیم به پزشک مراجعه نماییم، گاهی از دشواری های رفت وآمد و مسایل مربوط به خودرو و ترافیک گرفتار نگرانی می شویم. جامعه ای که در گذشته برای ورود به یک اتاق، با تعارف و احترام از یکدیگر دعوت می کردند، امروز در خیلی از موقعیت ها تحت تاثیر مناسبات زندگی ماشینی قرار گرفته است. حتی رفتارهای اجتماعی ما هم تغییر کرده اند. به نظرم فیلم خسرو سینایی نوعی اخطار در رابطه با همین تحولات است.» «مسئله»؛ جست وجوی پدر و بازنمایی دغدغه های یک کودک «مسئله» به کارگردانی بهرام ری پور، سومین اثری بود که در این نشست مورد بررسی قرار گرفت. یاری در رابطه با ساختار روایی این فیلم اظهار داشت: «ماجرا از مسئله ای شروع می شود که معلم در کلاس مطرح می کند. مسئله به شکلی بیان می شود که حتی ما هم در ابتدا در فهم آن گرفتار سردرگمی می شویم. اما کم کم متوجه می شویم که این مسئله با دغدغه اصلی یکی از دانش آموزان ارتباط دارد؛ کودکی که می خواهد مسئله شخصی خودش، یعنی پیدا کردن پدرش را حل کند. به نظر می آید این کودک هیچ علاقه ای به رها کردن جست وجوی خود ندارد. وی در ایستگاه راه آهن به دنبال پدرش می گردد و به افراد مختلفی نگاه می کند؛ آدم هایی با چهره ها و خاصیت های متفاوت، از افراد چاق و لاغر گرفته تا مسافرانی با ظاهرهای مختلف. مشخص است که او می داند پدرش با قطار رفته است. احتمالا زمانی که دو یا سه سال داشته، شنیده است که پدرش با قطار سفر کرده و از آن زمان همچنان در جست وجوی اوست.» او اضافه کرد: «در نهایت، وقتی وارد واگن می شود و با مردی مواجه می شود که به نظر می آید فوت کرده است، گویی مسئله برایش حل می شود. فردای آن روز دیگر به دنبال پدرش نمی رود. البته فیلم به صراحت نمی گوید که آن مرد واقعا پدر اوست یا نه، اما به نظر می آید کودک به این نتیجه رسیده که پدرش دیگر وجود ندارد و مردی را که در واگن دیده، به صورتی جایگزین پدر ازدست رفته خود کرده است.» عباسپور در رابطه با کاستی های «مسئله» و با این وجود ارزش تاریخی آن اظهار داشت: «می خواهم نکته ای را در رابطه با این آثار قدیمی مطرح کنم. نباید فراموش نماییم که تمام فیلم های قدیمی الزاماً آثار درخشانی نیستند و قرار هم نیست همه آنها فیلم های بی نقصی باشند. البته فیلم لحظات خیلی خوبی دارد و تعدادی از لحظات سینمایی آن درخشان هستند. بعنوان مثال، صحنه حضور کودک در ایستگاه قطار و نحوه کارگردانی بهرام ری پور در این بخش خیلی قابل توجه است. بااین حال، به عقیده من نمی توان آنرا یک فیلم کوتاه بطورکامل موفق دانست. فیلم از نظر روایت و پرداخت داستانی با نقصان هایی روبروست. بعنوان مثال، به درستی برای ما روشن نمی شود که مسئله اصلی کودک، جست وجوی پدرش است و این جست وجو هر روز تکرار می شود. این مورد بیشتر بوسیله دیالوگ به مخاطب منتقل می شود، درحالی که انتظار می رود در ساختار تصویری فیلم هم به روشنی دیده شود. می خواهم تاکید کنم که ارزش تاریخی یک اثر لزوماً به مفهوم برخورداری آن از کیفیت سینمایی کامل نیست. فیلم ری پور لحظات ارزشمندی دارد، اما از نظر قصه گویی با ضعف هایی روبروست.» جعفر گودرزی در ادامه، مهم ترین وظیفه سینما را طرح مسئله دانست و بیان کرد: «به نظرم مهم ترین نکته ای که فیلم آقای ری پور با ما در بین می گذارد، به ماهیت خود سینما بازمی گردد. وظیفه سینما طرح مسئله است، نه عرضه پاسخ. حتی عنوان فیلم هم به صورتی همین مفهوم را منتقل می کند. سینما قرار نیست الزاماً پاسخی برای تمام پرسش ها داشته باشد یا مستقیماً چیزی را تغییر دهد؛ بلکه باید ابتدا آرامش ذهنی ما را در رابطه با یک مبحث بر هم بزند و ما را با مسئله ای مواجه کند که قبل تر شاید به آن فکر نکرده بودیم. این فیلم هم چنین کاری انجام می دهد. در مجموع، فکر می کنم بهرام ری پور کارگردانی توانمند بوده است، اما فیلم از نظر قصه پردازی با نقصان هایی روبروست. بااین حال، همان مفهوم بنیادین در رابطه با ماهیت سینما، یعنی طرح مسئله بجای عرضه پاسخ، در اثر او قابل دریافت است.» «عینک»؛ انتقاد از نظام آموزشی و محدود شدن خلاقیت کودکان عباس یاری ضمن اشاره به فیلم «عینک» ساخته حسین ترابی، از شیوه آموزشی رایج در جامعه ایران انتقاد نمود و اظهار داشت: «من اساساً شیوه آموزشی رایج در جامعه ایران را قبول ندارم. به نظرم مدارس در خیلی از موارد به مراکزی برای متوقف کردن رشد فکری و خلاقیت کودکان تبدیل گشته اند. بجای آنکه به بچه ها زندگی کردن و مواجهه با مسایل حقیقی را آموزش دهند، بخش زیادی از استعدادهای آنها را هدر می دهند. درنتیجه، این بچه ها بعداً وارد جامعه می شوند، اما نمی دانند چطور باید زندگی کنند. به نظرم فیلم عینک از این منظر هم اثر قابل توجهی است. پایان بندی فیلم هم خیلی طنازانه است. کودکی که در ابتدا از عینکی شدن خوشحال می شود، در انتها وارد کلاس می شود و می بیند همه عینک زده اند. درنتیجه، خودش عینکش را درمی آورد و کنار می گذارد. این پایان بندی به نظرم خیلی هوشمندانه است.» عباسپور مهم ترین نقص اثر ترابی را نداشتن ایجاز دانست و اظهار داشت: «نکته ای را رعایت نکرده که در فیلم کوتاه اهمیت خیلی زیادی دارد: ایجاز. در بعضی قسمت ها، فیلم بالاتر از اندازه طولانی می شود و با اضافه گویی هایی مواجه هستیم که اساساً نقشی در پیشبرد داستان ندارند. قصه فیلم در رابطه با پسری است که بعد از عینکی شدن، تازه جهان را کشف می کند و مسایل تازه ای در زندگی اش شروع می شود. اما بخشهایی از فیلم اضافه به نظر می رسند و ما را از جهانی که مقرر است فیلم ساز خلق کند، دور می کنند.» وی در سخنان پایانی خود در رابطه با ارزش تاریخی آثار به نمایش درآمده بیان کرد: «فیلم های ترابی و ری پور از این منظر ارزشمندند؛ برای اینکه اسنادی از آن دوره به شمار می روند. جدا از ارزش تاریخی و سندیت آنها در بازنمایی نظام آموزشی، نکته جذاب دیگری که در این فیلم و اثر قبلی وجود داشت، نمایش فضای شهری آن دوران است. بعنوان مثال، می توانیم ببینیم راه آهن و محیط پیرامون آن در آن زمان چه شکلی داشته است. به نظرم فضای کلی آن چندان هم تغییر نکرده است؛ حداقل من مدت هاست با قطار سفر نکرده ام، اما تصور می کنم بخش زیادی از آن فضا همچنان به همان شکل باقیمانده باشد.» گنجینه فیلمخانه ملی ایران؛ بخشی از حافظه تصویری و تاریخی کشور یاری در تحسین رویداد نمایش و نقد و بررسی آثار گنجینه فیلمخانه ملی ایران اظهار داشت: «من نکته ای را یادداشت کرده بودم و می خواستم از همان شروع به آن اشاره کنم. لازم می دانم از فیلمخانه ملی ایران بابت تلاشی که انجام داده و از لادن طاهری عزیز و موزه سینما که امکان نمایش این فیلم ها را فراهم آورده اند، تشکر کنم. همین طور نمی دانم چه کسی عنوان حکایتی از حافظه تصویری سرزمین ما را برای پوستر این برنامه پیشنهاد کرده است؛ اما به نظرم عنوان خیلی درست و به جایی است. این عبارت، حاصل و چکیده همه صحبت هایی است که مطرح کردیم؛ بخشی از گذر تاریخی ما، بخشی از سیر فیلم سازی و بخشی از زندگی آدم هایی که در این تاریخ حضور داشته اند.» این روزنامه نگار پیشکسوت اضافه کرد: «همچنین اضافه شدن واژه گنجینه به عنوان گنجینه فیلمخانه ملی ایران را خیلی پرارزش می دانم. این واژه، واژه بزرگی است و به خوبی اهمیت این مجموعه را نشان داده است. باید قدر این گنجینه را بدانیم و تصور نکنیم که صرفا اتاقی در گوشه ای از یک مجموعه است. واقعا با گنجینه ای پرارزش رو به رو هستیم.» رضا صائمی هم در انتها نشست، ضمن اشاره به بازنمایی مدرسه و نظام آموزشی در سینما اظهار داشت: «نکته عجیبی است. هر بار که فیلمی در رابطه با مدرسه و نظام آموزشی می بینم، چه فیلم کوتاه باشد و چه بلند، به این فکر می کنم که ما چقدر از این نظام صدمه دیده ایم. نظام آموزشی ما انگار با نظام نظامی روی یک سکه قرار دارند؛ چون هر دو اطاعت و فرمان بری می خواهند. واقعا همچنین است. در خیلی از کشورهای دنیا، مردم خاطرات خوشی از دوران مدرسه دارند و آن دوران را از روزهای خوب زندگی شان می دانند؛ اما برای ما انگار چنین نیست. ما معمولا وقتی مدرسه تعطیل می شد خوشحال بودیم یا وقتی معلم به مدرسه نمی آمد، احساس شادمانی می کردیم. برای من، این مسئله خیلی قابل تأمل است.» سومین روز از نمایش و نقد و بررسی مجموعه ای از فیلم های کوتاه و پویانمائی های تصحیح رنگ شده گنجینه فیلمخانه ملی ایران با پرسش حاضران از سخنرانان نشست به پایان رسید. منبع: matabnama.ir 1405/08/29 11:15:48 0.0 / 5 7 تگهای خبر: آرامش , آموزش , بیمار , پزشک این مطلب مطب نما را می پسندید؟ (0) (0) X تازه ترین مطالب مطب نما بیمه سلامت البرز بدنبال اصلاح الگوی تجویز دارو دستورالعمل عرضه خدمات به بیماران حاد تنفسی ابلاغ گردید واکسن آنفولانزا به رویارویی با سرطان پوست کمک می نماید محققان امیدوارند واکسن سل به مواجهه با زوال عقل کمک نماید نظرات بینندگان مطب نما در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۳ بعلاوه ۳