به گزارش مطب نما به نقل از هلث دی نیوز، پژوهشگران گزارش دادند که افراد دچار لوپوس در صورت عدم مصرف منظم داروی «هیدروکسی کلروکین» (HCQ)- که رایج ترین روش درمانی برای این بیماری است- با خطر بیشتر مبتلاشدن به بیماریهای قلبی مواجهند.
دکتر «شیوانی گارگ»، سرپرست این مطالعه و مدیر برنامه لوپوس دانشگاه ییل، در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «این مطالعه بر ضرورت مداخلات هدفمندی تاکید دارد که هم پایبندی طولانی مدت به مصرف هیدروکسی کلروکین را بهبود بخشند و هم به بیماران کمک کنند تا به سطح مطلوب این دارو در خون دست یابند.»
گارگ اضافه کرد: «پایبندی به مصرف روزانه دارو در تمام طول عمر می تواند برای بیماران دشوار باشد. با ارایه اطلاعات دقیق به بیماران درباره ی سطح هیدروکسی کلروکین در بدنشان و تأثیر آن بر سلامت قلب و خطر عود بیماری (شعله ور شدن علائم)، می توانیم به آنها کمک نماییم تا تصمیمات آگاهانه تری در مورد داروها و مراقبت های خود اتخاذ کنند.»
لوپوس بیماری ای است که در آن سیستم ایمنی بدن به بافت های خود حمله می کند و موجب التهابی می شود که می تواند مفاصل، پوست و سلول های خونی و همین طور اندام هایی مانند کلیه ها، مغز، قلب و ریه ها را تحت تأثیر قرار دهد.
محققان خاطرنشان کردند که به همین دلیل، احتمال مبتلاشدن به بیماریهای قلبی در بیماران دچار لوپوس خیلی بیشتر از جمعیت عادی است.
برای مثال، به قول محققان، احتمال سکته قلبی در زنان جوان دچار لوپوس تا ۵۰ برابر بیشتر از زنانی است که به این بیماری مبتلا نیستند.
محققان اظهار داشتند که هیدروکسی کلروکین یکی از ارکان اصلی درمان و مدیریت لوپوس به حساب می آید.
بر اساس اعلام بنیاد لوپوس آمریکا، این دارو به کاهش دفعات عود بیماری و کم کردن میزان لطمه های ناشی از لوپوس به بدن در گذر زمان کمک می نماید.
گارگ اظهار داشت: «ما همیشه هیدروکسی کلروکین را یک درمان بنیادین می دانستیم، اما داده های روشنی در اختیار نداشتیم که نشان دهد آیا حفظ سطح دارو در محدوده درمانی تعیین شده توسط تیم ما و سایرین، تأثیر واقعی بر کاهش خطر سکته قلبی یا سکته مغزی دارد یا خیر.»
در این مطالعه جدید، پژوهشگران گروهی متشکل از ۲۴۸ بیمار دچار لوپوس را مورد بررسی قرار دادند. این تیم پژوهشی خطر بیماری قلبی در بیماران را با استفاده از ابزاری معتبر متعلق به «انجمن قلب آمریکا» ارزیابی کرد و این میزان خطر را با میزان جدیت و نظم بیماران در مصرف هیدروکسی کلروکین مقایسه نمود.
پژوهشگران سطح خونی HCQ (هیدروکسی کلروکین) هر فرد را سنجیدند و دفعات تمدید نسخه آنها را نیز پیگیری کردند؛ هر دوی این موارد اطلاعاتی درباره ی میزان پایبندی بیماران به مصرف منظم داروهای روزانه شان ارایه می داد.
نتایج نشان داد افرادی که سطح خونی HCQ در آنها خیلی پایین بود و دفعات کمتری نسخه خودرا تمدید کرده بودند، طی یک تا دو سال آینده با خطر بیشتر مبتلاشدن به بیماریهای قلبی مواجه بودند.
میزان افزایش این خطر خیلی بالا نبود؛ بطوریکه برای افرادی که از همان شروع دارو را براساس دستور پزشک مصرف نکرده بودند، این رقم به صورت میانگین کمی کمتر از ۷ درصد و برای کسانیکه پایبندی کمتری به مصرف دارو داشتند، نزدیک به ۶ درصد بود.
با این حال، گارگ تصریح کرد که هرگونه افزایش خطر- هرچقدر هم ناچیز- حائز اهمیت می باشد، برای اینکه بیماران نسبتاً جوان بودند و میانگین سنی آنها ۴۷ سال بود. این خطر می تواند نتایج بلندمدتی برای سلامت قلب بیماران داشته باشد.
گارگ اظهار داشت: «این یافته ها گام عملی بعدی را پیش روی پزشکان و بیماران قرار می دهد که با بهینه سازی نحوه مصرف و دوز داروی HCQ، از بروز حمله قلبی یا سکته مغزی پیشگیری کنند. این نتایج به وضوح دلیلی دیگر برای پایش سطح خونی HCQ در محل ارایه خدمات درمانی (به جای اتکا بر دوزهای استاندارد و یکسان برای همه) ارایه می دهند.»
به طور خلاصه با ارائه اطلاعات دقیق به بیماران در رابطه با ی سطح هیدروکسی کلروکین در بدنشان و تاثیر آن بر سلامت قلب و خطر عود بیماری (شعله ور شدن علائم)، می توانیم به آنها کمک نماییم تا تصمیمات آگاهانه تری در مورد داروها و مراقبت های خود اتخاذ کنند. لوپوس بیماری ای است که در آن سیستم ایمنی بدن به بافت های خود حمله می کند و باعث التهابی می شود که می تواند مفاصل، پوست و سلول های خونی و همچنین اندام هایی مانند کلیه ها، مغز، قلب و ریه ها را تحت تاثیر قرار دهد. محققان خاطرنشان کردند که به همین دلیل، احتمال مبتلاشدن به بیماریهای قلبی در بیماران گرفتار لوپوس خیلی بیش از جمعیت عادی است. به عنوان نمونه، به قول پژوهشگران، احتمال سکته قلبی در زنان جوان گرفتار لوپوس تا ۵۰ برابر بیش از زنانی است که به این بیماری مبتلا نیستند. محققان اظهار داشتند که هیدروکسی کلروکین یکی از ارکان اصلی درمان و مدیریت لوپوس بشمار می رود. بنا بر اعلام بنیاد لوپوس آمریکا، این دارو به کاهش دفعات عود بیماری و کم کردن میزان لطمه های ناشی از لوپوس به بدن در گذر زمان کمک می نماید. گارگ عنوان کرد: ما همیشه هیدروکسی کلروکین را یک درمان بنیادین می دانستیم، اما داده های روشنی در اختیار نداشتیم که نشان دهد آیا حفظ سطح دارو در محدوده درمانی تعیین شده توسط تیم ما و سایرین، تاثیر حقیقی بر کاهش خطر سکته قلبی یا سکته مغزی دارد یا خیر. این تیم پژوهشی خطر بیماری قلبی در بیماران را با بهره گیری از ابزاری معتبر متعلق به انجمن قلب آمریکا ارزیابی کرد و این میزان خطر را با میزان جدیت و نظم بیماران در مصرف هیدروکسی کلروکین مقایسه نمود. محققان سطح خونی HCQ (هیدروکسی کلروکین) هر فرد را سنجیدند و دفعات تمدید نسخه آنها را هم پیگیری کردند؛ هر دوی این موارد اطلاعاتی در رابطه با ی میزان پایبندی بیماران به مصرف منظم داروهای روزانه شان ارائه می داد. نتایج نشان داد اشخاصی که سطح خونی HCQ در آنها خیلی پایین بود و دفعات کمتری نسخه خودرا تمدید کرده بودند، ظرف یک تا دو سال آینده با خطر بیشتر مبتلاشدن به بیماریهای قلبی مواجه بودند. میزان افزایش این خطر خیلی بالا نبود؛ بطوریکه برای اشخاصی که از همان شروع دارو را برپایه دستور پزشک مصرف نکرده بودند، این رقم به شکل میانگین کمی کمتر از ۷ درصد و برای آنهائی که پایبندی کمتری به مصرف دارو داشتند، نزدیک به ۶ درصد بود. با این وجود، گارگ اشاره کرد که هرگونه افزایش خطر- هرچقدر هم ناچیز- حائز اهمیت می باشد، به جهت اینکه بیماران نسبتاً جوان بودند و میانگین سنی آنها ۴۷ سال بود.