پژوهشگران بررسی كردند

كیفیت آب دستگاه های دیالیز در بیمارستان ها چگونه است؟

كیفیت آب دستگاه های دیالیز در بیمارستان ها چگونه است؟ مطب نما: پژوهشگران با انجام یک مطالعه، کیفیت آب دستگاه های دیالیز سه بیمارستان در آذربایجان شرقی را مورد بررسی قرار دادند و عنوان کردند که استانداردهای ملی درباب کنترل کیفیت آب بخش دیالیز وجود نداشته و اقدامات و پارامترهای پایش شده در بیمارستان ها تفاوت زیادی با دستورالعمل مطرح در استانداردهای بین المللی دارند.



به گزارش مطب نما به نقل از ایسنا، «همودیالیز» فرآیندی حیات بخش برای بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه است که طی آن سموم تجمع یافته در خون بیمار تصفیه شده و همراه با آب دفع می شود.

در خصوص بیماران همودیالیز، نکته ای که لازم است مدنظر قرار گیرد، آنست که این بیماران طی پروسه درمانی در معرض حجم بسیار زیاد آب قرار می گیرند. مایع دیالیز شامل مخلوطی از مواد اولیه تغلیظ شده الکترولیت ها و آب به نسبت یک به ۳۴ است. مایع تغلیظ شده بصورت تجاری و باکیفیت یکسان تولید می شود؛ ولی ممکنست آب استفاده شده دارای کیفیت متفاوتی باشد.

آب شبکه توزیع شهر بااینکه از نظر کیفیت مطابق استانداردهای آب آشامیدنی است، ولی به سبب دارا بودن بعضی عناصر بدون تصفیه تکمیلی، جهت پروسه دیالیز مناسب نبوده و می تواند خطرات زیادی برای چنین بیمارانی به همراه داشته باشد. به هیمن دلیل جهت استفاده از چنین آب هایی در مراکز دیالیز باید آنها را باردیگر مورد تصقیه تکمیلی قرار داد.

با توجه به نقش مهم عملکر تصفیه آب در مراکز دیالیز و نیز تاثیر کیفیت شیمیایی و میکروبی آب دیالیز در سلامتی و افزایش طول عمر بیماران کلیوی، پژوهشگران با انجام یک مطالعه کیفیت آب در بخش دیالیز را مورد بررسی قرار دادند.

در این مطالعه بخش دیالیز سه بیمارستان وابسته به دانشگاه علوم پزشکی در شهرهای تبریز، اسکو و عجب شیر استان آذربایجان شرقی، بررسی شدند. بخش دیالیز این بیمارستان ها در مجموع دارای ۶۰ تخت فعال و هفت دستگاه اسمز معکوس است و منبع تامین آب مورد نیاز این بخش، آب شهری است. برای تهیه اطلاعات مربوط به کیفیت آب ورودی دستگاه های دیالیز، اطلاعات بایگانی شده موجود مربوط به نتایج کنترل کیفی و آنالیز آب ورودی و تولید شده در ضمن سالهای ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۵ استفاده شد.

بررسی های این مطالعه نشان داد که اختلاف مدلول داری بین کیفیت آب، پیش و بعد از سیستم اسمز معکوس وجود دارد. همین طور مشخص شد که به جز کلسیم، منیزیم، فلوراید و نیترات، غلظت بقیه کاتیون ها و آنیون ها در ۱۰۰ درصد نمونه ها کم تر از حد استاندارد ارزیابی شد.

در این مطالعه عنوان شد که نمونه های آب ورودی به دستگاه دیالیز در حدود پنج درصد موارد دارای آلودگی توتال باکتری های کلی فرم بود و در هیچ کدام از نمونه ها، کلی فرم مدفوعی وجود نداشت.

بر اساس مشاهدات این پژوهش، دفعات و تواتر زمانی انجام آزمایشات، در بیمارستان ها رعایت نشده بود.

همچنین در این مطالعه مشاهده شد که با وجود خطر فلزات سنگین برای سلامتی بیماران دیالیزی، آزمایشات فلزات سنگین بر روی آب دیالیز انجام نمی گیرد.

بر اساس بررسی های این پژوهش، استانداردهای ملی درباب کنترل کیفیت آب بخش دیالیز وجود نداشته و اقدامات و پارامترهای پایش شده در بیمارستان ها تفاوت زیادی با دستورالعمل مطرح در استانداردهای بین المللی دارند.

پژوهشگران این مطالعه درباب نتایج به دست آمده می گویند: نیاز به تدوین استاندارد ملی درباب کنترل آب دیالیز، آزمایش تمام پارامترهای کیفی آب دیالیز برطبق استانداردها در دفعات و بازه های زمانی منظم، آگاه سازی هرچه بیشتر مدیران بیمارستان و کارشناسان بهداشت محیط در ارتباط با اهمیت کیفیت آب دیالیز در سلامتی و افزایش امید به زندگی بیماران دیالیزی احساس می شود.

در انجام این مطالعه میکائیل عباس زاده، محمد مسافری، محمدعلی عابدپور؛ پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تبریز، به همراه سمیرا شیخ الاسلامی از اداره کل سلامت محیط و کار وزارت بهداشت، مشارکت داشتند.

یافته های این مطالعه بصورت مقاله علمی پژوهشی با عنوان «ارزیابی کنترل کیفی فیزیکوشیمیایی و میکروبی آب دستگاه های همودیالیز در بیمارستان ها» در مجله تصویر سلامت مرکز تحقیقات مدیریت خدمات بهداشتی درمانی دانشگاه علوم پزشکی تبریز، انتشار یافته است.





منبع:

1400/02/24
22:09:25
5.0 / 5
296
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۲ بعلاوه ۳
مطب نما
matabnama.ir - حقوق مادی و معنوی سایت مطب نما محفوظ است

مطب نما

نزدیکترین مطب به شما