تئاتر را به محلی برای حرف های رکیک و شوخی های جنسی مبدل کرده اند به گزارش مطب نما، بمحض اینکه با چند نفر از دوستانتان در نخستین فرصت دور هم جمع شدید، به شلوغ ترین خیابان شهرتان بروید و بددهان ترین دوستتان را بفرستید وسط خیابان تا بی توجه به مردم و چراغ راهنمائی و رانندگی شروع کند به انجام شوخی های مربوط و نامربوط، کنایه های دوپهلو و حتی شوخی های جنسی با شما و دیگران. مطمئن باشید اتفاق خاصی نمی افتد. به گزارش مطب نما به نقل از خبر آنلاین روزنامه خراسان نوشت: حتماً از خواندن این چند جمله خیلی تعجب کرده اید و با خودتان می گویید مملکت قانون دارد و این کار بی مجازات نمی ماند؛ حالا یا از جانب مردم و یا نهادهای رسیدگی کننده. اما واقعیت اینست که این حجم از هرج و مرج اینروزها روی برخی صحنه های تئاتر با همین کیفیت که به آن اشاره شد، اتفاق می افتد. البته هدف از نوشتن این گزارش این نیست که از فردا بعضی از مسؤلان فرهنگی ذره بین بردارند و خیلی از اجراها را به همین بهانه تعطیل کنند. همین حالا که این سطرها را می خوانید، گروه هایی هستند که سوءاستفاده ها را آغاز نموده اند و نمایش های بی سرو تهی را با برچسب «تئاتر» روی صحنه برده اند؛ با مجوز، در سالن، با بلیت و البته با تماشاگرهای زیاد. متاسفانه این آثار هم می فروشد و همین پرفروش بودن، ظاهراً بهترین استدلال برای ادامه ماجراست. شاید بگویید خب این مساله چه اشکالی دارد؟ در ادامه با هم چند لطمه را مرور می نماییم. هرکالای پرفروشی پرارزش نیست ماجرا ازاین مقرر است که در سالهای اخیر برخی آثار با عنوان نمایش یکی بعد از دیگری، با فرمولی کم وبیش مشابه: شوخی های جنسی، موقعیت های دوپهلو، چند جمله برای گرفتن خنده و داستانی که گاهی در لابه لای همین شوخی ها گم می شود، قارچ گونه درحال رشد هستند و به آثاری پرفروش تبدیل گشته اند؛ اما هر کالای پر فروشی پرارزش نیست. چه کسی به این نمایش ها مجوز می دهد؟ یکی از اشکالات این جاست که در بیشتر موارد، مخاطب بدون اینکه تصویر دقیقی از محتوای اثر داشته باشد، بلیت می خرد و وارد سالن می شود. آن وقت امکان دارد خانواده ای همراه فرزند یا نوجوانش پای نمایشی بنشیند که بخش مهمی از شوخی های آن حول موضوع هایی می چرخد که اساساً برای همه گروههای سنی مناسب نمی باشد. همه ما این را قبول داریم که تئاتر قرار نیست همیشه کلاس درس باشد. قرار نیست هر نمایش پس از پایان، یک پیام اخلاقی بزرگ روی پرده ظاهر کند. هنر حق دارد تلخ، گزنده، جسور و حتی بی پرده باشد. اما جسارت هنری با بی پروایی در شوخی یکی نیست. وقتی شوخی فقط برای گرفتن خنده وارد نمایش می شود و هیچ نقشی در شخصیت پردازی، قصه یا پیشبرد موقعیت ندارد، دیگر نمی توان ضعف درام را پشت عنوان کمدی پنهان کرد. گیشه موفق، همه چیز نیست حالا اگر بخواهیم به بخش اقتصادی ماجرا بپردازیم، همه چیز کمی پیچیده تر می شود. این نمایش ها می فروشند. سالن پر می شود، بلیت تمام می شود و تهیه کننده هم به این نتیجه می رسد که این نمونه جواب می دهد. پس چرا باردیگر تولیدش نکنیم؟ پس دلیلی برای ساخت تئاترهای اندیشه محور و عمیق وجود ندارد. وقتی فروش بلیت، تنها معیار موفقیت یک اثر باشد، طبیعی است که نمایش های سریع الوصول و کم دردسر میدان بیشتری پیدا کنند. در مقابل، نمایشنامه ای که ماه ها برای نوشتنش وقت گذاشته شده، گروهی که مدت ها تمرین کرده اند و کارگردانی که می خواهد در رابطه با یک مسئله اجتماعی یا انسانی حرف بزند، امکان دارد در همان نقطه اول به سبب نبود بودجه، نبود سالن و هزینه های بالا متوقف شود. برای تئاتر فاخر سالن نداریم! گفتیم که نمایش های همراه با لودگی اینروزها رشد قارچ گونه ای دارند و تمام سالن های شهر و شهرستان ها را اشغال می کنند. اگر این ظرفیت مدام در اختیار نمایش هایی قرار بگیرد که فقط به سبب فروش بیشتر امکان تمدید اجرا پیدا می کنند، سهم تئاترهای دیگر چه می شود؟ این روند تا امروز خیلی از نویسندگان، بازیگران و کارگردان های حرفه ای را خانه نشین کرده است وتئاتر جدی، کم کم عقب می نشیند. خنده خوب است اما... کمدی می تواند اجتماعی باشد، سیاسی باشد، خانوادگی باشد، تلخ باشد، سیاه باشد یا حتی بی رحمانه ترین تناقض های جامعه را به رخ بکشد. اما برای خنداندن مخاطب، الزاماً نباید به ساده ترین شوخی های جنسی پناه ببرد. وقتی یک اثر مقرر است با حمایت یا مجوز رسمی در سالن عمومی اجرا شود، کیفیت، تناسب محتوا با مخاطب، رده سنی و شأن هنر نمایشی هم باید بخشی از داستان صدور نمایش باشد. از آن طرف، برای تئاترهای جدی تر هم باید امکان اجرا ایجاد شود؛ وگرنه رقابت میان این دو گروه در گیشه از ابتدا عادلانه نیست. 17302 منبع: matabnama.ir 1405/06/28 11:24:13 0.0 / 5 4 تگهای خبر: خانواده , كیفیت , هزینه این مطلب مطب نما را می پسندید؟ (0) (0) X تازه ترین مطالب مطب نما ویوین مایر را باید از دریچه عکس هایش شناخت، نه زندگی خصوصی اش از ترامپ نمی ترسم آقای جبلی، مردم چه نگاهی دارند؟ مثل کسی که گمشده ای دارد در رادیو نمایش روایت رادیویی جست وجوی حقیقت درباره ی سرنوشت امام موسی صدر نظرات بینندگان مطب نما در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۱ بعلاوه ۴