ویوین مایر را باید از دریچه عکس هایش شناخت، نه زندگی خصوصی اش مطب نما: سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران در ادامه برنامه های خود با محور هنرمندان و عکاسان خارجی، مستند «در جست وجوی ویوین مایر» را به نمایش گذاشت. بعد از نمایش فیلم، فرانک آرتا، مسئول سینماتک و دبیر جلسه و دکتر سودابه شایگان، استاد دانشگاه و دکترای عکاسی درباره ی جهان تصویری ویویان مایر، نسبت زندگی شخصی او با آثارش و جایگاه این عکاس در تاریخ عکاسی سخن گفت. به گزارش مطب نما به نقل از خبر آنلاین به نقل از موزه هنرهای معاصر، «در جست وجوی ویوین مایر» روایت کشف بایگانی گسترده عکاسی است که بخش عمده آثارش در زمان حیات او ناشناخته ماند. به عقیده شایگان، جذابیت فیلم تنها در کشف هویت مایر نیست؛ هرچه روایت پیش می رود، پرسش های بیشتری در رابطه با این شخصیت شکل می گیرد و جست وجو برای شناخت او بازهم ناتمام می ماند. با این حال، ورود به جزئیات زندگی خصوصی عکاسی که بخش زیادی از زندگی خویش را دور از توجه عمومی گذرانده، پرسشی اخلاقی را نیز پیش می کشد: برای شناخت یک هنرمند تا کجا میتوان وارد حریم شخصی او شد؟همین مساله، مرز میان زندگی نامه هنرمند و خوانش آثارش را به یکی از موضوعات اصلی بحث تبدیل کرد. شایگان باور دارد تفسیر تصاویر مایر فقط بر مبنای کودکی، روابط خانوادگی یا خاصیت های روان شناختی او، امکان دارد ارزش مستقل آثار را تحت تأثیر قرار دهد. انبوه عکس ها، روزنامه ها، بلیت ها، رسیدها و اشیایی که مایر نگهداری می کرد نیز وجه دیگری از شخصیت او را آشکار می کند؛ نوعی میل به جمع آوری و ثبت آن چه از زندگی روزمره باقی می ماند. با این همه، این خاصیت ها تنها یکی از مسیرهای شناخت مایر است و نمی تواند جای بررسی خود عکس ها را بگیرد. در آثار او، خیابان و آدم هایش حضوری تعیین کننده دارند. فرانک آرتا با اشاره به پرتره ها و تصاویر خیابانی مایر، بر توانایی وی در نزدیک شدن به انسان ها و ثبت لحظات بی واسطه تاکید کرد: «چهره ها، حرکت ها و موقعیت هایی که بدون آرایش و تصنع در قاب قرار گرفته اند. همین کیفیت، تصاویر مایر را از یک ثبت ساده روزمره فراتر می برد و ضرورت بررسی زبان بصری او را مطرح می کند».برای شناخت این زبان بصری، شایگان پیشنهاد کرد آثار مایر در کنار جریان های عکاسی دهه ۱۹۶۰ دیده شوند؛ دوره ای که نگاه به عکاسی مستند درحال تغییر بود و منظر شخصی عکاس اهمیت بیشتری پیدا می کرد. او با اشاره به نمایشگاه هایی چون «به سوی منظره اجتماعی» و «اسناد جدید» تصریح کرد که تصاویر مایر از نظر توجه به خیابان، زندگی اجتماعی و لحظه، با بخشی از تجربه های عکاسی آن دوره هم زمانی و نزدیکی دارند.خودنگاره های مایر در آینه ها، شیشه ها و سایه ها نیز نمونه دیگری از این هم جواری است. شایگان این تصاویر را با تجربه های «لی فریدلندر» مقایسه کرد؛ عکاسی که حضور خود در پژواک ها و سایه ها به بخشی شناخته شده از زبان بصری اش تبدیل شد. تفاوت در اینجاست که آثار فریدلندر در زمان خود نمایش داده و در رابطه با آنها نوشته شد، اما مایر چنین جایگاهی در دوران فعالیتش نیافت. درنتیجه، خاصیت هایی مشابه در آثار او بعدها بیشتر از دریچه زندگی شخصی یا جنسیتش تفسیر شد.این مقایسه، بحث را به نقش کیوریتورها، منتقدان و تاریخ نگاران در دیده شدن یک هنرمند رساند. نمایش آثار و تشکیل نقد پیرامون آنها تنها به معرفی یک عکاس محدود نمی گردد، بلکه در چگونگی خوانده شدن آثار در سالهای بعد نیز نقش دارد. موضوع جنسیت و خوانش های فمینیستی آثار مایر نیز در همین زمینه عنوان شد، هرچند شایگان ناشناخته ماندن او را فقط نتیجه زن بودنش ندانست!گفت وگوی این نشست بیشتر از آنکه در پی یافتن پاسخی قطعی برای شخصیت رازآلود ویوین مایر باشد، توجه را به خود عکس ها بازگرداند. شناخت جایگاه او تنها از مسیر زندگی نامه اش نمی گذرد؛ آثار مایر زمانی تصویر روشن تری از این عکاس ارایه می کنند که در کنار جریان های عکاسی زمانه اش و باتوجه به زبان بصری مستقل او دیده شوند.بطور خلاصه، در آثار او، خیابان و آدم هایش حضوری تعیین کننده دارند. فرانک آرتا با اشاره به پرتره ها و تصاویر خیابانی مایر، بر توانایی وی در نزدیک شدن به انسان ها و ثبت لحظات بی واسطه اشاره کرد: چهره ها، حرکت ها و موقعیت هایی که بدون آرایش و تصنع در قاب قرار گرفته اند. منبع: مطب نما 1405/06/24 11:52:56 0.0 / 5 4 تگهای خبر: زندگی , كیفیت این مطلب مطب نما را می پسندید؟ (0) (0) X تازه ترین مطالب مطب نما اتاق دود سفری میان خیال و حقیقت در دل تاریخ معاصر ایران مراسم بزرگداشت مجید درخشانی در فرهنگسرای نیاوران برگزار می گردد ببینید جواد مجابی درگذشت پایان زندگی یکی از چهره های برجسته ادبیات معاصر ایران از ترامپ نمی ترسم نظرات بینندگان مطب نما در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۶ بعلاوه ۱